Historia
W 1959 roku do uzbrojenia wprowadzono transporter opancerzony BTR-60P. W 1966 roku powstała finalna wersja tego wozu oznaczona BTR-60PB. W następnych latach rozpoczęto projektowanie nowego kołowego bwp oznaczonego jako GAZ-50. Był on wyposażony w wieżę identyczną jak BMP-1 i BMD-1.Prototyp GAZa-50 był gotowy w 1970. Testy wykazały że GAZ-50 jest konstrukcją pod każdym względem doskonalszą od BTR-60, ale całkowite zastąpienie kołowych transporterów opancerzonych kołowymi bojowymi wozami piechoty (tak jak to się stało w przypadku pojazdów gąsienicowych) przekraczało możliwości radzieckiej gospodarki. Podstawową przyczyną wysokiej ceny GAZa-50 była skomplikowana wieża mieszcząca armatę 73 mm, jej automat ładowania, karabin maszynowy i wyrzutnię ppk. Dlatego postanowiono zintegrować wieżę BTR-60PB z kadłubem GAZa-50. Powstały w ten sposób pojazd otrzymał oznaczenie fabryczne GAZ-4905, a po przyjęciu do uzbrojenia w 1972 roku nazwę BTR-70.
Produkcję seryjną nowego wozu uruchomiono w 1976 roku. W następnych latach BTR-70 zaczął wypierać BTR-60 z jednostek piechoty zmotoryzowanej.
BTR-70 swój chrzest bojowy przeszedł podczas wojny w Afganistanie. Pojazd był oceniany znacznie wyżej niż BTR-60, ale były też uwagi krytyczne. Za największe wady uznawano skomplikowany układ napędowy, małe rozmiary włazów utrudniające opuszczanie wozu i niski kąt podniesienia uzbrojenia utrudniający zwalczanie celów położonych na stokach gór. W efekcie pod koniec lat 70. zaczęto wyposażać BTR-70 w nowe wieże o zwiększonym do +60° kącie podniesienia uzbrojenia, a od 1984 roku BTR-70 był uzupełniany przez nowy BTR-80.
BTR-70 nadal pozostaje na uzbrojeniu państw powstałych po rozpadzie ZSRR.
Wersje
- BTR-70 - transporter opancerzony. Wersja podstawowa.
- BTR-70A, BTR-70W (oznaczenia nieoficjalne) - transporter opancerzony wyposażony w wieżę o zwiększonym kącie podniesienia uzbrojenia.
- BTR-70-AGS - wersja ze zdemontowaną wieżą i umocowanym w jej miejscu granatnikiem automatycznym AGS-17.
- BTR-70K -wóz dowodzenia. W przedziale desantowym umieszczono stanowiska do pracy na mapach, radiostację R-123M, radiolokacyjne urządzenie odzewowe, aparaturę nawigacyjną TNA-3 i dwie przenośne radiostacje R-107M. Załoga pojazdu składała się z 3 żołnierzy oraz 4 oficerów sztabowych.
- BTR-70Ch - wóz rozpoznania skażeń. Wyposażony w układ rozpoznania skażeń promieniotwórczych i chemicznych typu GO-27.
- BTR-70MS - wóz łączności. Wyposażony w dodatkowe radiostacje, łącznice telefoniczną i agregat prądotwórczy.
- SPR-2 - opancerzony transporter rozpoznawczy. Wyposażony w radar obserwacji pola walki.
- BTR-70BREM - wóz pomocy technicznej. Wyposażony w wyciągarkę, dźwig, komplet narzędzi i części zamiennych umożliwiający polowe naprawy transporterów BTR-70.
- TAB-77 - rumuńska wersja licencyjna.
| BTR-70 | |
 | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  ZSRR |
| Producent | Arzamaska Fabryka Maszyn |
| Typ pojazdu | transporter opancerzony |
| Trakcja | kołowa (8x8) |
| Załoga | 3+7 |
| Historia | |
| Produkcja | 1973-1984 |
| Dane techniczne | |
| Silnik | 2 x silnik gaźnikowy ZMZ-4908o mocy 120 KM każdy |
| Transmisja | mechaniczna, 8/2 |
| Poj. zb. paliwa | 290 l |
| Długość | 7,54 m |
| Szerokość | 2,80 m |
| Wysokość | 2,32 m |
| Prześwit | 0,475 m |
| Masa | 11,5 t (bojowa) |
| Moc jedn. | 14,7 kW/t (20,86 KM/t) |
| Osiągi | |
| Prędkość | 80 km/h 40 km/h (po drodze, z uzyciem jednego silnika) 10 km/h (pływania) |
| Zasięg | 600-700 km |
| Pokonywanie przeszkód | |
| Rowy (szer.) | 2,0 m |
| Ściany (wys.) | 0,6 m |
| Kąt podjazdu | 30° |
| Przechył boczny | 25° |
| Dane operacyjne | |
| Uzbrojenie | |
| 1 x wkm KPWT kalibru 14,5 mm (500 naboi) 1 x km PKT kalibru 7,62 mm (2000 naboi) | |
| Użytkownicy | |
| Armia Radziecka | |
| Rzuty | |
 | |
Bibliografia
- Igor Witkowski: Lekkie i średnie opancerzone wozy bojowe. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1993. ISBN 83-86028-02-5.
- Wiesław Barnat, Edward Cypko, Radzimierski. Transporter opancerzony BTR-70. „Nowa Technika Wojskowa”. 1999. nr 4. S. str. 19-22. ISSN 1230-1655.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz